موضوع: رجب

[مدیر شبکه]

اعمال مشترکه ماه رجب
بدان که رجب ماه بزرگ خداست و از ماه های حرام است که در جاهلیت محترم بوده و در اسلام نیز تعظیم و احترام او وارد شده و آن را « اصب » می گویند ، زیرا که رحمت خدا در این ماه بر امت حضرت رسول بسیار ریخته می شود و ماه استغفار امت آن حضرت است و از برای روزه گرفتن در این ماه ، خصوص روز اول و وسط و آخر آن ، فضیلت بسیار وارد شده و اعمال مشترکه این ماه متعلق به همه ماه است  و خصوصیتی به روز معین ندارد ، چند امر است:

          اول ـ در تمام ایام ماه ـ خصوص روز اول ـ بخواند :

« يا مَنْ يَمْلِكُ حَواَّئِجَ السّاَّئِلينَ ويَعْلَمُ ضَميرَ الصّامِتينَ لِكُلِّ مَسْئَلَةٍ مِنْكَ سَمْعٌ حاضِرٌ وَجَوابٌ عَتيدٌ اَللّهُمَّ وَمَواعيدُكَ الصّادِقَةُ واَياديكَ الفاضِلَةُ ورَحْمَتُكَ الواسِعَةُ فَاَسْئَلُكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ واَنْ تَقْضِىَ حَوائِجى لِلدُّنْيا وَالاْخِرَةِ اِنَّكَ عَلى كُلِّشَىْءٍ قَديرٌ »

دوم ـ بخواند در هر روز :

« خابَ الوافِدُونَ عَلى غَيْرِک وَ خَسِرَ المُتَعَرِّضُونَ اِلاّ لَكَ وَضاعَ المُلِمُّونَ اِلاّ بِكَ وَاَجْدَبَ الْمُنْتَجِعُونَ اِلاّ مَنِ انْتَجَعَ فَضْلَكَ بابُكَ مَفْتُوحٌ لِلرّاغِبينَ وَخَيْرُكَ مَبْذُولٌ لِلطّالِبينَ وَفَضْلُكَ مُباحٌ لِلسّاَّئِلينَ وَنَيْلُكَ مُتاحٌ لِلا مِلينَ وَرِزْقُكَ مَبْسُوطٌ لِمَنْ عَصاكَ وَحِلْمُكَ مُعْتَرِضٌ لِمَنْ ناواكَ عادَتُكَ الاِْحْسانُ اِلَى الْمُسيئينَ وَسَبيلُكَ الاِبْقاَّءُ عَلَى الْمُعْتَدينَ اَللّهُمَّ فَاهْدِنى هُدَى الْمُهْتَدينَ وَارْزُقْنىِ اجْتِهادَ الْمُجْتَهِدينَ وَلاتَجْعَلْنى مِنَالْغافِلينَ الْمُبْعَدينَ واغْفِرْلى يَوْمَ الدّين »

سوم ـ بخواند :

« اَللّهُمَّ اِنّى اَسْئَلُكَ صَبْرَ الشّاكِرينَ لَكَ وَعَمَلَ الْخائِفينَ مِنْكَ وَيَقينَ الْعابِدينَ لَكَ اَللّهُمَّ اَنْتَ الْعَلِىُّ الْعَظيمُ وَاَنَا عَبْدُكَ الْباَّئِسُ الْفَقيرُ اَنْتَ الْغَنِىُّ الْحَميدُ وَاَنَا الْعَبْدُ الذَّليلُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاْمْنُنْ بِغِناكَ عَلى فَقْرى وَبِحِلْمِكَ عَلى جَهْلى وَبِقُوَّتِكَ عَلى ضَعْفى يا قَوِىُّ يا عَزيزُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ الاْوصياَّءِ الْمَرْضيِّينَ وَاكْفِنى ما اَهَمَّنى مِنْ اَمْرِ الدُّنْيا وَالا خِرَةِ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ »

چهارم ـ بخواند دعای مسجد صعصعه را :

 « اَللّهُمَّ يا ذَاالْمِنَنِ السّابِغَةِ وَالاْلاَّءِ الْو ازِعَةِ والرَّحْمَةِ الْو اسِعَةِ وَالْقُدْرَةِ الْجامِعَةِ وَ النِّعَمِ الْجَسْيمَةِ وَالْمَواهِبِ الْعَظيمَةِ وَالاْيادِى الْجَميلَةِ والْعَطايَا الْجَزيلَةِ يا مَنْ لا يُنْعَتُ بِتَمْثيلٍ وَلا يُمَثَّلُ بِنَظيرٍ وَلا يُغْلَبُ بِظَهيرٍ يا مَنْ خَلَقَ فَرَزَقَ وَاَلْهَمَ فَاَنْطَقَ وَابْتَدَعَ فَشَرَعَ وَعَلا فَارْتَفَعَ وَقَدَّرَ فَاَحْسَنَ وَصَوَّرَ فَاَتْقَنَ وَاحْتَجَّ فَاَبْلَغَ وَاَنْعَمَ فَاَسْبَغَ وَاَعْطى فَاَجْزَلَ وَمَنَحَ فَاَفْضَلَ يا مَنْ سَما فِى الْعِزِّ فَفاتَ نَواظِرَ الاْبْصارِ وَدَنا فِى الُّلطْفِ فَجازَ هَواجِسَ الاْفْكارِ يا مَنْ تَوَحَّدَ باِلْمُلكِ فَلا نِدَّ لَهُ فى مَلَكُوتِ سُلْطانِهِ وَتفَرَّدَ بِالاْلاَّءِ وَالْكِبرِي اَّءِ فَلا ضِدَّ لَهُ فى جَبَرُوتِ شَاْنِهِ يا مَنْ حارَتْ فى كِبْرِياَّءِ هَيْبَتِهِ دَقايِقُ لَطايِفِ الاْوْهامِ وَانْحَسَرَتْ دُونَ اِدْراكِ عَظَمَتِهِ خَطايِفُ اَبْصارِ الاْنامِ يا مَنْ عَنَتِ الْوُجُوهُ لِهَيْبَتِهِ وَخَضَعَتِ الرِّقابُ لِعَظَمتِهِ وَوجِلَتِ الْقُلُوبُ مِنْ خيفَتِهِ اَسئَلُكَ بِهذِهِ الْمِدْحَةِ الَّتى لا تَنْبَغى اِلاّ لَكَ وَبِما وَاَيْتَ بِهِ عَلى نَفْسِكَ لِداعيكَ مِنَ الْمُؤْمِنينَ وَبِما ضَمِنْتَ الاِجابَةَ فيهِ عَلى نَفْسِكَ لِلدّاعينَ يا اَسْمَعَ السّامِعينَ وَاَبْصَرَ النّاظِرينَ وَاَسْرَعَ الْحاسِبينَ يا ذَاالْقُوَّةِ الْمتينَ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ خاتَمِ النَّبِيّينَ وَعَلى اَهْلِ بَيْتِهِ وَاقْسِمْ لى فى شَهْرِنا هذا خَيْرَ ما قَسَمْتَ وَاحْتِمْ لى فى قَضاَّئِكَ خَيْرَ ما حَتَمْتَ وَاخْتِمْ لى بِالسَّعادَةِ فيمَنْ خَتَمْتَ وَاَحْيِنى ما اَحْيَيْتَنى مَوْفُوراً وَاَمِتْنى مَسْرُوراً وَمَغْفُوراً وَتوَلَّ اَنْتَ نَجاتى مِنْ مُسائَلَةِ الْبَرْزَخِ وَادْرَاءْ عَنّى مُنْكَراً وَنَكيراً وَاَرِ عَيْنى مُبَشِّراً وَ بَشيراً وَاجْعَلْ لى اِلى رِضْوانِكَ وَجِنانِكَ مَصيراً وَعَيْشاً قَريراً و َمُلْكاً كَبيْراً وَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ كَثيراً »

پنجم ـ بخواند دعای ناحیه مقدسه :

اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِمَعانى جَميعِ ما يَدْعُوكَ بِهِ وُلاةُ اَمْرِكَ الْمَاْمُونُونَ عَلى سِرِّكَ الْمُسْتَبْشِرُونَ بِاَمْرِكَ الْواصِفُونَ لِقُدْرَتِكَ الْمُعْلِنُونَ لِعَظَمَتِكَ اَسئَلُكَ بِما نَطَقَ فيهِمْ مِنْ مَشِيَّتِكَ فَجَعَلْتَهُمْ مَعادِنَ لِكَلِماتِكَ وَاَرْكاناً لِتَوْحيدِكَ وَآياتِكَ وَمَقاماتِكَ الَّتى لاتَعْطيلَ لَها فى كُلِّ مَكانٍ يَعْرِفُكَ بِها مَنْ عَرَفَكَ لا فَرْقَ بَيْنَكَ وَبَيْنَها اِلاّ اَنَّهُمْ عِبادُكَ وَخَلْقُكَ فَتْقُها وَرَتْقُها بِيَدِكَ بَدْؤُها مِنْكَ وَعَوْدُها اِلَيْكَ اَعْضادٌ واَشْهادٌ ومُناةٌ واَذْوادٌ وَحَفَظَةٌ وَرُوّادٌ فَبِهمْ مَلاَْتَ سَماَّئَكَ وَاَرْضَكَ حَتّى ظَهَرَ اَنْ لا اِلهَ إ لاّ اَنْتَ فَبِذلِكَ اَسْئَلُكَ وَبِمَواقِعِ الْعِزِّ مِنْ رَحْمَتِكَ وَبِمَقاماتِكَ وَعَلاماتِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ واَنْ تَزيدَنى ايماناً وَتَثْبيتاً ياباطِناً فى ظُهُورِهِ وَظاهراً فى بُطُونِهِ وَمَكْنُونِهِ يا مُفَرِّقاً بَيْنَ النُّورِ وَالدَّيْجُورِ يا مَوْصُوفاً بِغَيْرِ كُنْهٍ وَمَعْرُوفاً بِغَيْرِ شِبْهٍ حاَّدَّ كُلِّ مَحْدُودٍ وَشاهِدَ كُلِّ مَشْهُودٍ وَمُوجِدَ

كُلِّ مَوْجُودٍ وَمُحْصِىَ كُلِّ مَعْدُودٍ وَفاقِدَ كُلِّ مَفْقُودٍ لَيْسَ دُونَكَ مِن  مَعْبُودٍ اَهْلَ الْكِبْرِياَّءِ وَالْجُودِ يا مَنْ لا يُكَيَّفُ بِكَيْفٍ وَلا يُؤَيَّنُ بِاَيْنٍ يا مُحْتَجِباً عَنْ كُلِّ عَيْنٍ يا دَيْمُومُ يا قَيُّومُ وَعالِمَ كُلِّ مَعْلُومٍ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَعَلى عِبادِكَ الْمُنْتَجَبينَ وَبَشَرِكَ الُْمحْتَجِبينَ وَ مَلاَّئِكَتِكَ الْمُقَرَّبينَ وَالْبُهْمِ الصّاَّفّينَ الْحاَّفّينَ وَبارِكَ لَنا فى شَهْرِنا هذَا الْمُرَجَّبِ الْمُكَرِّمِ وَما بَعْدَهُ مِنَ الاْشْهُرِ الْحُرُمِ وَاَسْبِغْ عَلَيْنا فيهِا لنِّعَمَ وَاَجْزِلْ لَنافيهِ الْقِسَمَ وَاَبْرِرْ لَنافيهِ الْقَسَمَ بِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْجَلِّ الاْكْرَمِ الَّذى وَضَعْتَهُ عَلىَ النَّهارِ فَاَضاَّءَ وَعَلَى اللَّيْلِ فَاَظْلَمَ وَ اغْفِرْ لَنا ما تَعْلَمُ مِنّا وَ ما لا نَعْلَمُ وَاعْصِمْنا مِنَ الذُّنُوبِ خَيْرَ الْعِصَمِ وَاكْفِنا كَوافِىَ قَدَرِكَ وَامْنُنْ عَلَيْنا بِحُسْنِ نَظَرِكَ وَلا تَكِلْنا اِلى غَيْرِكَ وَلا تَمْنَعْنا مِنْ خَيْرِكَ وَبارِكَ لَنا فيما كَتَبْتَهُ لَنا مِنْ اَعْمارِنا واَصْلِحْ لَنا خَبيئَةَ اَسْرارِنا واَعْطِنا مِنْكَ الاْمانَ وَاْستَعْمِلْنا بِحُسْنِ الاْ يمانِ وَبَلِّغْنا شَهْرَ الصِّيامِ وَما بَعْدَهُ مِنَ الاْيّامِ وَالاْعْوامِ يا ذَا الْجَلالِ والاِكْرامٍ »

          ششم ـ بخواند دعایی را که از جناب حسین بن روح ، نایب سوم امام عصر :

          « اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِالْمَوْلُودَيْنِ فى رَجَبٍ مُحَمَّدِ بْنِ عَلي الثانى وَابْنِهِ عَلِىِّ بْنِ مُحَمَّدٍ الْمُنْتَجَبِ وَاَتَقَرَّبُ بِهِما اِلَيْكَ خَيْرَ الْقُرَبِ يا مَنْ اِلَيْهِ الْمَعْرُوفُ طُلِبَ وَفيما لَدَيْهِ رُغِبَ اَسئَلُكَ سُؤ الَ مُقْتَرِفٍ مُذْنِبٍ قَدْ اَوْبَقَتْهُ ذُنُوبُهُ وَاَوْثَقَتْهُ عُيُوبُهُ فَطالَ عَلَى الْخَطايا دُؤُبُهُ وَمِنَ الرَّزايا خُطُوبُهُ يَسْئَلُكَ التَّوْبَةَ وَحُسْنَ الاْوْبَةِ وَالنُّزُوعَ عَنِ الْحَوْبَةِ وَمِنَ النّارِ فَكاكَ رَقَبَتِهِ وَالْعَفْوَ عَمّا فى رِبْقَتِهِ فَاَنْتَ مَوْلاىَ اَعْظَمُ اَمَلِهِ وَثِقَتُِهُِ اَللّهُمَّ واَسئَلُكَ بِمَساَّئِلِكَ الشَّريفَةِ وَ وَساَّئِلِكَ الْمُنيفَةِ اَنْ تَتَغَمَّدَنى فى هذَا الشَّهْرِ بِرَحْمَةٍ مِنْكَ واسِعَةٍ وَنِعْمَةٍ وازِعَةٍ وَنَفْسٍ بِما رَزَقْتَها قانِعَةٍ اِلى نُزُولِ الحافِرَةِ وَمَحَلِّ الاْخِرَةِ وَما هِىَ اِلَيْهِ »

          هفتم ـ از آن جناب نیز رسیده که در ماه رجب زیارت کن در هر مشهدی که هستی ، به این زیارت :

          « اَلْحَمْدُ لِلّهِ الَّذى اَشْهَدَنا مَشْهَدَ اَوْلِياَّئِهِ فى رَجَبٍ وَاَوْجَبَ عَلَيْنا مِنْ حَقِّهِمْ ما قَدْ وَجَبَ وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ الْمُنْتَجَبِ وَعَلى اَوْصِياَّئِهِ الْحُجُبِ اَللّهُمَّ فَكَما اَشْهَدْتَنا مَشْهَدَهُمْ فَاَنْجِزْ لَنا مَوْعِدَهُمْ وَاَوْرِدْنا مَوْرِدَهُمْ غَيْرَ مُحَلَّئينَ عَنْ وِرْدٍ فى دارِ الْمُقامَةِ وَالْخُلْدِ وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ اِنّى [قَدْ] قَصَدْتُكُمْ وَاعْتَمَدْتُكُمْ بِمَسْئَلَتى وَحاجَتى وَهِىَ فَكاكُ رَقَبَتى مِنَ النّارِ وَالْمَقَرُّ مَعَكُمْ فى دارِ الْقَرارِ مَعَ شيعَتِكُمُ الاْبْرارِ وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ بِما صَبَرْتُمْ فَنِعْمَ عُقْبَى الدّارِ اَنَا سائِلُكُمْ وَآمِلُكُمْ فيما اِلَيْكُمُ التَّفْويضُ وَعَلَيْكُمُ التَّعْويضُ فَبِكُمْ يُجْبَرُ الْمَهيضُ وَيُشْفَى الْمَريضُ وَما تَزْدادُ الاْرْحامُ وَما تَغيضُ اِنّى بِسِرِّكُمْ مُؤْمِنٌ وَلِقَوْلِكُمْ مُسَلِّمٌ وَعَلَى اللّهِ بِكُمْ مُقْسِمٌ فى رَجْعى بِحَوائِجى وَقَضائِها وَاِمْضائِها وَاِنْجاحِها وَاِبْراحِها وَبِشُؤُنى لَدَيْكُمْ وَصَلاحِها وَالسَّلامُ عَلَيْكُمْ سَلامَ مُوَدِّعٍ وَلَكُمْ حَوائِجَهُ مُودِعٌ يَسْئَلُ اللّهَ اِلَيْكُمُ الْمَرْجِعَ وَسَعْيُهُ اِلَيْكُمْ غَيْرُ مُنْقَطِعٍ وَاَنْ يَرْجِعَنى مِنْ حَضْرَتِكُمْ خَيْرَ مَرْجِعٍ اِلى جَنابٍ مُمْرِعٍ وَخَفْضٍ مُوَسَّعٍ وَدَعَةٍ وَمَهَلٍ اِلى حينِ الاْجَلِ وَخَيْرِ مَصيرٍ وَمَحَلٍّ فى النَّعيمِ الاْزَلِ وَالْعَيْشِ الْمُقْتَبَلِ وَدَوامِ الاُْكُلِ وَشُرْبِ الرَّحيقِ وَالسَّلْسَلِ وَعَلٍّ وَنَهَلٍ لا سَاَمَ مِنْهُ وَلا مَلَلَ وَرَحْمَةُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ وَتَحِيّاتُهُ عَلَيْكُمْ حَتّىَ الْعَوْدِ اِلى حَضْرَتِكُمْ والْفَوزِ فى كَرَّتِكُمْ وَالْحَشْرِ فى زُمْرَتِكُمْ  وَرَحْمَةُ اللّهِ وَبَرَكاتُهُ عَلَيْكُمْ وَصَلَواتُهُ وَتَحِيّاتُهُ وَهُوَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الْوَكيل »

          هشتم ـ در عقب نمازهای شبانه روز بخواند :

          يا مَنْ اَرْجُوهُ لِكُلِّ خَيْرٍ وَآمَنُ سَخَطَهُ عِنْدَ كُلِّ شَرٍّ يا مَنْ يُعْطِى الْكَثيرَ بِالْقَليلِ يا مَنْ يُعْطى مَنْ سَئَلَهُ يا مَنْ يُعْطى مَنْ لَمْ يَسْئَلْهُ وَمَنْ لَمْ يَعْرِفْهُ تَحَنُّناً مِنْهُ وَرَحْمَةً اَعْطِنى بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ خَيْرِ الدُّنْيا وَجَميعَ خَيْرِ الاْخِرَةِ وَاصْرِفْ عَنّى بِمَسْئَلَتى اِيّاكَ جَميعَ شَرِّ الدُّنْيا وَشَرِّ الاْخِرَةِ فَاِنَّهُ غَيْرُ مَنْقُوصٍ ما اَعْطَيْتَ وَزِدْنى مِنْ فَضْلِكَ يا كَريمُ راوى گفت پس گرفت حضرت محاسن شريف خود را در پنجه چپ خود و خواند اين دعا را به حال التجا و تضرّع به حركت دادن انگشت سبّابه دست راست پس گفت بعد از اين يا ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ يا ذَاالنَّعْماَّءِ وَالْجُودِ يا ذَاالْمَنِّ وَالطَّوْلِ حَرِّمْ شَيْبَتى عَلَى النّار

          نهم ـ در این ماه ، صد مرتبه بگوید « اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ وَاَتُوبُ اِلَيه » و ختم کند آن را به صدقه تا خداوند ختم فرماید برای او به رحمت و مغفرت واگر چهار صد مرتبه بگوید ، ثواب صد شهید داشته باشد .

          دهم ـ در این ماه هزار مرتبه « لا اِلهَ اِلا اللّه » بگوید تا صد هزار حسنه برای او نوشته شود و صد شهر برای او در بهشت بنا شود .

            یازدهم ـ در جمیع ماه در وقت صبح ، هفتاد مرتبه و در وقت پسین نیز هفتاد مرتبه بگوید « اَسْتَغْفِرُ اللّهَ وَاَتُوبُ اِلَيْهِ » و چون تمام كرد دستها را بلند كند و بگويد « اَللّهُمَّ اغْفِرْ لى وَتُبْ عَلَىَّ » پس ‍ اگر در ماه رجب بميرد خدا از او راضى باشد و آتش او را مسّ نكند به بركت این ماه و نیز در جمیع این ماه ، ده هزار مرتبه « قل هو الله احد » یا هزار مرتبه یا صد مرتبه بخواند که فضیلت بسیار دارد .

          دوازدهم ـ در یک روز جمعه این ماه صد مرتبه « قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ » تا از برای او نوری باشد در قیامت که او را به بهشت کشد .

          سیزدهم ـ در یک روز جمعه ماه رجب دو ركعت نماز كند مابين ظهر و عصر بخواند در هر ركعتى حمد يك مرتبه و آية الكرسى هفت مرتبه و قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ پنج مرتبه پس ده مرتبه بگويد« اَسْتَغْفِرُ اللّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ وَاَسْئَلُهُ التَّوْبَةَ » و از برای یک روز غیر معین از این ماه چهار رکعت نمازی سید نقل کرده و کیفیت آن در «اقبال» است .

          چهاردهم ـ هرکه قادر نباشد در این ماه روزه بگیرد ، درهر روز آن صد مرتبه بگوید : « سُبحانَ الإلهِ الجَلیل ، سبحان من لا ینبغی التَّسبیح ُ اِلّا لَهُ ! سبحان الأَعَزِّ الأَکرَم ! سبحان مَن لَبِسَ العِزَّ و هو له اهلٌ » تا ثواب روزه آن روز را دریابد .

          پانزدهم ـ در هر شب این ماه دو رکعت نماز کند ، دو رکعت بعد از حمد ، سه مرتبه قُلْ يا ايُّهَا الكافِرُونَ سه مرتبه و قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ يك مرتبه و چون سلام دهد دستها را بلند كند و بگويد: لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَرى كَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ وَهُوَ حَىُّ لا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى كُلِّشَىْءٍ قَديرٌ وَاِلَيْهِ الْمَصيرُ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيمِ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ النَّبِىِّ الاُْمِّىِّ وَ آلِه » پس دستها را به صورت بکشد تا خداوند ثواب شصت حج و شصت عمره به او عطا فرماید .

          شانزدهم ـ در یک شب از این ماه ، صد مرتبه « قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ » را در دو رکعت نماز بخواند که ثواب بسیار دارد .

          هفدهم ـ در یک شب از این ماه ، ده رکعت نماز کند ؛ در هر رکعت حمد و « قُل يا ايّهَا الْكافِرُونَ » یک مرتبه و توحید سه مرتبه که فضیلت بسیار زیاد دارد .

          هیجدهم ـ در جمیع ماه هزار مرتبه بگوید : « اَسْتَغْفِرُ اللّهَ ذَاالْجَلالِ وَالاِْكْرامِ مِنْ جَميعِ الذُّنُوبِ وَالآثامِ » و وارد شده که خدا فرموده : اگر نیامرزم او را ، پس نیستم پروردگار شما .

          نوزدهم ـ آنکه سه روز از این ماه که پنجشنبه و جمعه و شنبه باشد ، روزه بدارد که روایت است که هر که در یکی از ماه های حرام ، این سه روز را روزه بدارد ، حق تعالی برای او ثواب نهصد سال عبادت بنویسد .

          بیستم ـ شیخ کفعمی در حاشیه « مصباح » از امیر المؤمنین فضیلت و ثواب بسیار نقل کرده برای کسی که در ماه رجب و شعبان و رمضان در هر روز و شب بخواند فاتحه و آیه الکرسی و چهار قل و تسبیحات اربع و « لا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيم » و صلوات را هر کدام سه مرتبه و سه مرتبه « يد اَللّهُمَّ اغْفِرْ لِلْمُؤمِنينَ وَ الْمُؤمِنات » و بعد از فراغ از همه چهارصد مرتبه استغفار کند .

          و بدانكه شب جمعه اوّل ماه رجب را ليلة الرَّغائب مى گويند و از براى آن عملى از حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله وارد شده با فضيلت بسيار که از جمله فضيلت او آنكه گناهان بسيار بسبب او آمرزيده شود و آنكه هر كه اين نماز را بگذارد چون شب اوّل قبر او شود حقّ تعالى بفرستد ثواب اين نماز را بسوى او به نيكوتر صورتى با روى گشاده و درخشان و زبان فصيح پس با وى گويد اى حبيب من بشارت باد تو را كه نجات يافتى از هر شدّت و سختى گويد تو كيستى بخدا سوگند كه من روئى بهتر از روى تو نديدم و كلامى شيرينتر از كلام تو نشنيده ام و بوئى بهتر از بوى تو نبوئيدم گويد من ثواب آن نمازم كه در فلان شب از فلان ماه از فلان سال بجا آوردى آمدم امشب بنزد تو تا حقّ تو را ادا كنم و مونس تنهائى تو باشم و وحشت را از تو بردارم و چون در صور دميده شود من سايه بر سر تو خواهم افكند در عرصه قيامت پس خوشحال باش كه خير از تو معدوم نخواهد شد هرگز وكيفيت آن چنان است كه روز پنجشنبه اوّل آن ماه را روزه ميدارى چون شب جمعه داخل شود ما بين نماز مغرب و عشاء دوازده ركعت نماز مى گذارى هر دو ركعت به يك سلام و در هر ركعت از آن يك مرتبه حمد و سه مرتبه اِنّا اَنْزَلْناهُ و دوازده مرتبه قُلْ هُوَ اللّهُ اَحَدٌ مى خوانى و چون فارغ شدى از نماز هفتاد مرتبه مى گوئى اَللّهُمَّ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ النَّبِىِّ الاُْمِّىِّ وَعَلى آلِهِ پس به سجده مى روى و هفتاد مرتبه مى گوئى سُبُّوحٌ قُدُّوسٌ رَبُّ الْمَلائِكَةِ وَالرُّوحِ پس سر ازسجده برميدارى وهفتاد مرتبه مى گوئى رَبِّ اغْفِرْ وَارْحَمْ وَتَجاوَزْ عَمّا تَعْلَمُ اِنَّكَ اَنْتَ الْعَلِىُّ الاَعْظَمُ پس باز به سجده مى روى و هفتاد مرتبه مى گوئى سُبُّوحٌ قُدّوُسٌ رَبُّ الْمَلائِكَةِ وَالرُّوحِ پس حاجت خود را مى طلبى كه انشاءالله برآورده خواهد شد و بدان نيز كه در ماه رجب زيارت حضرت امام رضا عليه السلام مندوب است و اختصاصى دارد چنانچه عمره در اين ماه فضيلت دارد و روايت شده كه تالى حجّ است در فضيلت و منقول است كه جناب علىّ بن الحسين عليه السلام مُعْتَمِر شده بود در ماه رجب و شبانه روز نماز در نزد كعبه مى گذاشت و پيوسته در سجده بود در شب و روز و اين ذكر از آن حضرت شنيده مى شد كه در سجده مى گفت : عَظُمَ الذَّنْبُ مِنْ عَبْدِكَ فَلْيَحْسُنِ الْعَفْوُ مِنْ عِنْدِكَ.

 

[مدیر شبکه]

روز سی ام
    در آن چند عمل است :
1.    غسل .
2.    روزه و در فضیلت آن از حضرت رضا (ع) مروی است که حق تعالی گناهان گذشته و آینده او را بیامرزد .
3.    نماز سلمان وآن ده رکعت است ، به همان کیفیت که در روز اول این ماه گذشت و بعد از هر سلام دست ها به آسمان بلند کند و بگوید :
     « لا اله الا الله وحده لا شریک له ، له الملک و له الحمد ، یحیی و یمیت ، و هو حی لا یموت ، بیده الخیر ، و هو علی کل شی ء قدیر ، و صلی الله علی محمد و آله الطاهرین و لا حول ولا قوه الا بالله العلی العظیم ، پس دستها را به روی خود بمالد و حاجت خود را بطلبد .
    و در این روز (سنه 204 هـ) محمد بن ادریس شافعی مطلبی در مصر وفات کرد و شافعی یکی از ائمه اربعه اهل سنت است و ولادتش در سنه 150 هـ ، روز وفات ابو حنیفه واقع شده و نسبش به مطلب بن عبد مناف منتهی می شود و منسوب است به جدش شافع بن سائب که او رسول الله را ملاقات کرده .

شب سی ام
    نمازش ده رکعت است به حمد و توحید یازده مرتبه .

روز بیست و نهم
    روزه گرفتن آن کفاره صد سال است ؛ چنانچه از امام رضا (ع) مروی است  .
    و در این روز (سنه 607 هـ ) ارسلان شاه معروف به « اتابک » صاحب « موصل » وفات کرد و از بناهای او است مدرسه شافعیه در موصل .

شب بیست و نهم
    در این شب (سنه 60 هـ ) جناب سید الشهدا از بیم مخالفان از مدینه حرکت کرد به جانب مکه معظمه و روایت شده است که چون امام حسین اراده خروج از مدینه فرمود ، مخدرات و زن های بنی عبدالمطلب از عزیمت آن حضرت آگهی یافتند ، پس به خدمت آن حضرت شتافتند و صدا را به نوحه و زاری بلند کردند تا آن که آن حضرت در میان ایشان عبور فرمود و ایشان را قسم داد که صداهای خود را از گریه و نوحه ساکت کنید و صبر پیش آورید .
    آن محنت زدگان جگر سوخته ، گفتند که پس نوحه و زاری را برای چه روز بگذاریم ، به خدا سوگند که این زمان نزد ما مانند روزی است که حضرت رسول از دنیا رفت و مثل روزی است که امیرالمؤمنین و فاطمه و رقیه و زینب و ام کلثوم دختران پیغمبر از دنیا رفتند ، خدا جان ما را فدای تو گرداند ! ای محبوب قلوب مؤمنان ! و ای یادگار بزرگواران !پس یکی از عمه های آن حضرت آمد در حالی که می گریست و گفت : گواهی می دهم ای حسین ! که در این وقت شنیدم که جنیان بر تو نوحه می کردند و می گفتند :
    وإن قتیل الطف من آل هاشـم             أذلً رقابــاً من قریش فـذلت
    حبیب رسول الله لم یک فاحشا            أبانت مصیبتک الأئوف وجلت
    و موافق روایت راوندی و دیگران ، ام سلمه زوجه طاهره حضرت رسالت ،در وقت خروج آن حضرت به نزد آن جناب آمد و عرض کرد : ای فرزند گرامی ! مرا اندوهناک مگردان به بیرون رفتن به سوی عراق ، زیرا که من شنیدم از جد بزرگوار تو که می فرمود : فرزند دلبند من حسین در زمین عراق کشته خواهد شد ، در زمینی که آن را کربلا گویند .
    حضرت فرمود که ای مادر ! به خدا سوگند که من نیز این مطلب را می دانم و من لا محاله باید کشته شوم و مرا از رفتن چاره نیست و به فرموده خدا عمل می نمایم . به خدا قسم ! که من می دانم در چه روزی کشته خواهم شد و می شناسم کشنده خود را و می دانم آن بقعه را که در آن مدفون خواهم شد و می شناسم آنان را که با من کشته می شوند از اهل بیت و خویشان و شیعیان خودم و اگر خواهی ای مادر ! به تو بنمایم جائی را که در آن کشته و مدفون خواهم گردید ، پس آن حضرت به جانب کربلا به دست مبارک اشاره فرمود و به اعجاز آن حضرت زمین ها پست شد و زمین کربلا نمودار گشت و ام سلمه محل شهادت آن حضرت را و مضجع و مدفن او را و لشگر گاه او را بدید و های های بگریست ، پس حضرت فرمود که ای مادر ! خداوند مقدر فرموده و خواسته مرا ببیند که من به جور و ستم شهید گردم واهل بیت و زنان مرا و جماعت مرا متفرق و پراکنده دیدار کند و اطفال مرا مذبوح و مظلوم و اسیر در غل و زنجیر نظاره فرماید در حالتی که ایشان استغاثه کنند و هیچ ناصری و مُعینی نیابند ، پس فرمود : ای مادر ! قسم به خدا که من چنین کشته خواهم شد اگر چه بسوی عراق نیز نروم مرا خواهند کشت ، آنگاه ام سلمه گقت که در نزد من تربتی است که رسول الله مرا داده است و اینک در شیشه ای آن را ضبط کرده ام ، پس امام حسین دست فراز کرد و کفی از خاک کربلا بر گرفت و به ام سلمه داد و فرمود : ای مادر ! این خاک را با تربتی که جدم به تو داده ضبط کن در هنگامی که این هر دو خاک خون شوند ، بدان که مرا در کربلا شهید کرده اند .

روز بیست و هشتم
    حضرت امام رضا (ع) فرموده : هر که این روز را روزه بگیرد ، روزه او کفاره نود سال است .

روز بیست و هفتم
از جمله اعياد عظيمه است و روزى است كه حضرت رسول صَلَّى اللَّهِ عَلِيهِ وَ اله در آن روز به رسالت مبعوث گرديد و جبرئيل به پيغمبرى بر آن حضرت نازل شد و از براى آن چند عمل است :
1.    غسل .
2.    روزه گرفتن و آن یکی از چهار روز است که در تمام سال اعتبار دارد به روزه گرفتن و برابر است با روزه هفتاد سال .
3.    بسیار صلوات فرستادن بر محمد و آل محمد .
4.    زیارت رسول خدا و امیرالمؤمنین و ما چند زیارت مخصوصه برای این روز و شبش در باب زیارت حضرت امیرالمؤمنین در « هدیه الزائرین » نگاشتم .
5.    دوازده رکعت نماز کند ، به حمد و هر سوره که خواهد و چون از همه فارغ شود ، حمد و توحید و معوذتین هر یک را چهار مرتبه بخواند ، پس چهار مرتبه بگوید :
    « لا اِلهَ اِلا اللّهُ واللّهُ اَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّبِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیم »
پس چهار مرتبه بگوید : « اللّهُ اللّهُ رَبِّى لا اُشْرِكُ بِهِ شیئاً »
    و چهار مرتبه بگوید « مرتبه لا اُشْرِكُ بِرَبِّى اَحَداً » و سید در « اقبال » این دوازده رکعت نماز را به چهار طریق دیگر نقل فرموده و ظاهرش آن است که هر یک عملی بالاستقلال باشند هر که طالب است ، رجوع به آنجا کند .
6.    این دعا را بخواند :
    « يا مَنْ اَمَرَ بِالْعَفْوِ وَالتَّجاوُزِ وَضَمَّنَ نَفْسَهُ الْعَفْوَ وَالتَّجاوُزَ يا مَنْ عَفى وَتَجاوَزَ اُعْفُ عَنّى وَتَجاوَزْ يا كَريمُ اَللّهُمَّ وَقَدْ اَكْدَى الطَّلَبُ وَاَعْيَتِ الْحيلَةُ وَالْمَذْهَبُ وَدَرَسَتِ الاْمالُ وَانْقَطَعَ الرَّجاَّءُ اِلاّ مِنْكَ وَحْدَكَ لا شَريكَ لَكَ اَللّهُمَّ اِنّى اَجِدُ سُبُلَ الْمَطالِبِ اِلَيْكَ مُشْرَعَةً وَمناهِلَ الرَّجاَّءِ لَدَيْكَ مُتْرَعَةً واَبْوابَ الدُّعاَّءِ لِمَنْ دَعاكَ مُفتَّحَةً وَالاِْسْتِعانَةَ لِمَنِ اسْتَعانَ بِكَ مُباحَةً وَاَعْلَمُ اَنَّكَ لِداعيكَ بِمَوْضِعِ اِجابَةٍ وَللصّارِخِ اِلَيْكَ بِمَرْصَدِ اِغاثَةٍ وَاَنَّ فِى اللَّهْفِ اِلى جُودِكَ وَالضِّمانِ بِعِدَتِكَ عِوَضاً مِنْ مَنْعِ الْباخِلينَ وَمَنْدُوحَةً عَمّا فى اَيْدِى الْمُسْتَاْثِرينَ وَاَنَّكَ لا تَحْتَجِبُ عَنْ خَلْقِكَ اِلاّ اَنْ تَحْجُبَهُمُ الاْعْمالُ دُونَكَ وَقَدْ عَلِمْتُ اَنَّ اَفْضَلَ زادِ الرّاحِلِ اِلَيْكَ عَزْمُ اِرادَةٍ يَخْتارُكَ بِها وَقَدْ ناجاكَ بِعَزْمِ الاِرادَةِ قَلْبى وَاَسْئَلُكَ بِكُلِّ دَعْوَةٍ دَعاكَ بِها راجٍ بَلَّغْتَهُ اَمَلَهُ اَوْصارِخٌ اِلَيْكَ اَغَثْتَ صَرْخَتَهُ اَوْ مَلْهُوفٌ مَكْرُوبٌ فَرَّجْتَ كَرْبَهُ اَوْ مُذْنِبٌ خاطِئٌ غَفَرْتَ لَهُ اَوْ مُعافىً اَتْمَمْتَ نِعْمَتَكَ عَلَيْهِ اَوْ فَقيرٌ اَهْدَيْتَ غِناكَ اِلَيْهِ وَلِتِلْكَ الَّدعْوَةِ عَلَيْكَ حَقُّوَعِنْدَكَ مَنْزِلَةٌ اِلاّ صَلَّيْتَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَقَضَيْتَ حَوائِجى حَوائِجَ الدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَهذا رَجَبٌ الْمُرَجَّبُ الْمُكَرَّمُ الَّذى اَكْرَمْتَنا بِهِ اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَيْنِ الاُْمَمِ يا ذَاالْجُودِ وَالْكَرَمِ فَنَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْجَلِّ الاْكْرَمِ الَّذى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ اِلى غَيْرِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطّاهِرينَ وَتَجْعَلَنا مِنَ الْعامِلينَ فيهِ بِطاعَتِكَ
وَالاْمِلينَ فيهِ بِشَفاعَتِكَ اَللّهُمَّ وَاهْدِنا اِلى سَواَّءِ السِّبيلِ وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيلٍ فى ظِلٍّ ظَليلٍ فَاِنَّكَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الوَكيلُ وَالسَّلامُ عَلى عِبادِهِ المُصْطَفَيْنَ وَصَلَواتُهُ عَلَيْهِمْ اَجْمَعينَ اَللّهُمَّ وَبارِكَ لَنا فى يَوْمِنا هَذَا الَّذى فَضَّلْتَهُ وَبِكَرامَتِكَ جَلَّلْتَهُ وَبِالْمَنْزِلِ [الْعَظيمِ] الاْعْلى اَنْزَلْتَهُ صَلِّ عَلى مَنْ فيهِ اِلى عِبادِكَ اَرْسَلْتَهُ وَبِالْمَحَلِّ الْكَريمِ اَحْلَلْتَهُ اَللّهُمَّ صَلِّ عَلَيْهِ صَلوةً داَّئِمَةً تَكُونُ لَكَ
شُكْراً وَلَنا ذُخراً وَاجْعَلْ لَنا مِنْ اَمْرِنا يُسراً وَاخْتِمْ لَنا بِالسَّعادَةِ اِلى مُنْتَهى آجالِنا وَقَدْ قَبِلْتَ الْيَسيرَ مِنْ اَعْمالِنا وَبَلَّغْتَنا بِرَحْمَتِكَ اَفْضَلَ  آمالِنا اِنَّكَ عَلى كُلِّشَى ءٍ قَديرٌ وَصَلَّى اللّهُ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَسَلَّمَ »
    و این دعا را حضرت موسی بن جعفر (ع) خواند در آن روزی که آن جناب را به جانب بغداد حرکت دادند و آن روز ، روز 27 رجب بوده و این دعا از مذخور ادعیه رجب است .
7.    این دعا را بخواند ؛ چنان چه سید فرموده :
« اللهم إنی أسالک بالنجل الأعظم »
و در این روز (سنه 255 هـ ) معتز بالله از خلافت خلع شد و مقتل او در 2 شعبان خواهد آمد .

روز بیست و ششم
    به قول ابن عیاش ، وفات سید بحطاء حضرت ابوطالب واقع شده و جلالت شأن ابوطالب و خدمات او به رسول خدا اکثر از آن است که ذکر شود و روز وفات او روز حزن و اندوه رسول خدا  و امیرالمؤمنین بوده است .
    و امیرالمؤمنین در مرثیه او فرموده :
        أبا طالب عصمه المستجیر         و غیث المحول و نور الظلم
        لقد هدّ فقدک أهل الحفاظ        فــصلّی علــیک ولیّ النّعم
    و در این روز ( سنه 681 هـ ) وفات کرد ، در دمشق احمد بن محمد بن اربلی ، معروف به « ابن خلکان » اشعری شافعی ، صاحب تاریخ معروف و او از متعصبین عامه و از احفاد یحیی برمکی است و وجه تسمیه جد او به خلکان به فتح « خا » و تشدید « لام » مسکوره آن است که روزی بر اقران خود مفاخره کرد به مفاخره آل برامکه .
با وی گفتند :
    « خل کان جدی کذا و نسبی کذا و هکذا » یعنی بگذار کنار مفاخرت به جد و نسب خود، بلکه مفاخر خود بگوی .
        چون شیر به خود سپه شکن باش     فرزند خصال خویشتن باش
        ان الفتـــی مــن یقول ها انــاذا         لیس الفتی من یقول کان ابی
شب بیست و هفتم
    شب مبعث است و از لیالی متبرکه است و روایت شده که آن شبی است که بهتر است از برای مردم از آن چه آفتاب بر او می تابد و عبادت در آن ، اجر شصت سال عبادت دارد و از برای این شب مبارک چند عمل است :
1.    غسل ؛ چنان که شیخ فرموده .
2.    زیارت حضرت امیرالمؤمنین که افضل اعمال این شب است ؛ چنان که سید فرموده و زیارت حضرت نیز در این شب مناسب است . چنان چه علامه مجلسی فرموده .
3.    خواندن این دعا ؛ چنان چه شیخ افعمی فرموده :
اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِالتَّجَلِىِ الاْعْظَمِ فى هذِهِ اللَّيْلَةِ مِنَ الشَّهْرِ الْمُعَظَّمِ وَالْمُرْسَلِ الْمُكَرَّمِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاَنْ تَغْفِرَ لَنا ما اَنْتَ بِهِ مِنّا اَعْلَمُ يا مَنْ يَعْلَمُ وَلا نَعْلَمُ اَللّهُمَّ بارِكْ لَنا فى لَيْلَتِنا هذِهِ الَّتى بِشَرَفِ الرِّسالَةِ فَضَّلْتَها وَبِكَرامَتِكَ اَجْلَلْتَها وَبِالْمَحَلِّ الشَّريفِ اَحْلَلْتَها اَللّهُمَّ فَاِنّا نَسْئَلُكَ بِالْمَبْعَثِ الشَّريفِ وَالسَّيِّدِ اللَّطيفِ وَالْعُنْصُرِ الْعَفيفِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَ اَنْ تَجْعَلَ اَعْمالَنا فى هذِهِ اللَّيْلَةِ وَفى سايِرِ اللَّيالى مَقْبُولَةً وَذُنُوبَنا مَغْفُورَةً وَحَسَناتِنا مَشْكُورَةً وَسَيِّئاتِنا مَسْتُورَةً وَقُلوُبَنا بِحُسْنِ الْقَوْلِ مَسْرُورَةً وَاَرْزاقَنا مِنْ لَدُنْكَ بِالْيُسْرِ مَدْرُورَةً اَللّهُمَّ اِنَّكَ تَرى وَلا تُرى وَاَنْتَ بِالْمَنْظَرِ الاْعْلى وَاِنَّ اِلَيْكَ الرُّجْعى وَالْمُنْتَهى وَاِنَّ لَكَ الْمَماتَ وَالْمَحْيا وَاِنَّ لَكَ الاْخِرَةَ وَالاُْولى اَللّهُمَّ اِنّا نَعُوذُ بِكَ اَنْ نَذِلَّ وَنَخْزى وَاَنْ نَاءتِىَ ما عَنْهُ تَنْهى اَللّهُمَّ اِنّا نَسْئَلُكَ الْجَنَّةَ بِرَحْمَتِكَ وَنَسْتَعيذُ بِكَ مِنَ النّارِ فَاَعِذْنا مِنْها بِقُدْرَتِكَ وَنَسْئَلُكَ مِنَ الْحُورِ الْعينِ فَارْزُقْنا بِعِزَّتِكَ وَاجْعَلْ اَوْسَعَ اَرْزاقِنا عِنْدَ كِبَرِ سِنِّنا وَاَحْسَنَ اَعْمالِنا عِنْدَ اقْتِرابِ اجالِنا وَاَطِلْ فى طاعَتِكَ وَما يُقَرِّبُ اِلَيْكَ وَيُحْظى عِنْدَكَ وَيُزْلِفُ لَدَيْكَ اَعْمارَنا وَاَحْسِنْ فى جَميعِ اَحْوالِنا وَاُمُورِنا مَعْرِفَتَنا وَلا تَكِلْنا اِلى اَحَدٍ مِنْ خَلْقِكَ فَيَمُنَّ عَلَيْنا وَتَفَضَّلْ عَلَيْنا بجَميعِ حَوايِجِنا لِلدُّنْيا وَالاْخِرَةِ وَابْدَاْ بِاباَّئِنا وَاَبْناَّئِنا وَجَميعِ اِخْوانِنَا الْمُؤْمِنينَ فى جَميعِ ما سَئَلْناكَ لاِنْفُسِنا يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ اَللّهُمَّ اِنّا نَسْئَلُكَ بِاسْمِكَ الْعَظيمِ وَمُلْكِكَ الْقَديمِ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَاَنْ تَغْفِرَ لَنَا الذَّنْبَ الْعَظيمَ اِنَّهُ لا يَغْفِرُ الْعَظيمَ اِلا الْعَظيمُ اَللّهُمَّ وَهذا رَجَبٌ الْمُكَرَّمُ الَّذى اَكْرَمْتَنابِهِ اَوَّلُ اَشْهُرِ الْحُرُمِ اَكْرَمْتَنا بِهِ مِنْ بَيْنِ الاُْمَمِ فَلَكَ الْحَمْدُ يا ذَاالْجُودِ وَالْكَرَمِ فَاَسْئَلُكَ بِهِ وَبِاسْمِكَ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْعْظَمِ الاْجَلِّ الاْكْرَمِ الَّذى خَلَقْتَهُ فَاسْتَقَرَّ فى ظِلِّكَ فَلا يَخْرُجُ مِنْكَ اِلى غَيْرِكَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَيْتِهِ الطّاهِرينَ وَاَنْ تَجْعَلَنا مِنَ الْعامِلينَ فيهِ بِطاعَتِكَ وَالاْمِلينَ فيهِ لِشَفاعَتِكَ اَللّهُمَّ اهْدِنا اِلى سَواَّءِ السَّبيلِ وَاجْعَلْ مَقيلَنا عِنْدَكَ خَيْرَ مَقيلٍ فى ظِلٍّ ظَليلٍ وَمُلْكٍ جَزيلٍ فَاِنَّكَ حَسْبُنا وَنِعْمَ الْوَكيلُ اَللّهُمَّ اقْلِبْنا مُفْلِحينَ مُنْجِحينَ غَيْرَ مَغْضُوبٍ عَلَيْنا وَلا ضاَّلّينَ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ اَللّهُمَّ اِنّى اَسئَلُكَ بِعَزاَّئِمِ مَغْفِرَتِكَ وَبِواجِبِ رَحْمَتِكَ السَّلامَةَ مِنْ كُلِّ اِثْمٍ وَالْغَنيمَةَ مِنْ كُلِّ بِرٍّ وَالْفَوْزَ بِالْجَنَّةِ وَالنَّجاةَ مِنَ النّارِ اَللّهُمَّ دَعاكَ الدّاعُونَ وَدَعَوْتُكَ وَسَئَلَكَ السّاَّئِلُونَ وَسَئَلْتُكَ وَطَلَبَ اِلَيْكَ الطّالِبُونَ وَطَلَبْتُ اِلَيْكَ اَللّهُمَّ اَنْتَ الثِّقَةُ وَالرَّجاَّءُ وَاِلَيْكَ مُنْتَهَى الرَّغْبَةِ فِى الدُّعاَّءِ اَللّهُمَّ فَصَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِهِ وَاجْعَلِ الْيَقينَ فى قَلْبى وَالنُّورَ فى بَصَرى وَالنَّصيحَةَ فى صَدْرى وَذِكْرَكَ بِاللَّيْلِ وَالنَّهارِ عَلى لِسانى وَرِزْقاً واسِعاً غَيْرَ مَمْنُونٍ وَلا مَحْظُورٍ فَارْزُقْنى وَبارِكْ لى فيما رَزَقْتَنى وَاجْعَلْ غِناىَ فى نَفْسى وَرَغْبَتى فيما عِنْدَكَ بِرَحْمَتِكَ يا اَرْحَمَ الرّاحِمينَ
4.    دوازده رکعت نماز کند هر وقت از شب که باشد و بخواند در هر رکعت حمد و معوذتین و قل هو الله احد را چهار مرتبه و چون فارغ شود از همه ، در همان مکان چهار مرتبه بگوید :
    « لا اِلهَ اِلا اللّهُ واللّهُ اَكْبَرُ وَسُبْحانَ اللّهِ وَالْحَمْدُلِلّهِ وَلا حَوْلَ وَلا قُوَّةَ اِلاّبِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظیم »
    پس هر حاجت که خواهد بطلبد و این نماز به طریق دیگر نیز روایت شده .
5.    دوازده رکعت نماز کند به طریقی که در شب نیمه گذشته و نماز امشب و شب 28 و شب 29 دوازده رکعت است به حمد و ده مرتبه اعلی و ده مرتبه قدر و بعد از سلام ، صد مرتبه صلوات و صد مرتبه استغفار .
    و در این شب (سنه 60 هـ ) یا در شب 28 ولید بن عتبه حاکم مدینه ، جناب سیدالشهدا را به خانه خود طلبید و خبر مرگ معاویه و خلافت یزید را با آن حضرت عرض کرد و خواست از آن جناب بیعت بگیرد ، حضرت آن شب را مهلت خواست و شب یکشنبه 29 با اهل بیت خود به جانب مکه حرکت کرد ، پس از آن که سر قبر جد و مادر و برادر خود رفت و وداع کرد و از راه اعظم حرکت فرمود و آیه شریفۀ فخرج منها خائفا یترقب » را که مشعر است بر خوف اهل بیت ، قرائت فرمود .
 
شب بیست و ششم
    نمازش دوازده رکعت است به حمد و چهل مرتبه توحید .

روز بیست و پنجم
    در این روز (سنه 183 و به قولی 186 هـ ) شهادت حضرت موسی بن جعفر (ع) واقع شد .
    بدان که هارون در سنه 173 هـ به قصد حج به جانب مکه رفت و چون به مدینه رسید ، فضل بن ربیع را فرستاد که حضرت امام موسی (ع) را گرفته ، نزد او حاضر کند ؛ پس در وقتی که آن حضرت نزد جدّ خود رسول خدا نماز می گذاشت ، در اثنای نماز ، او را گرفتند و کشیدند که از مسجد بیرون ببرند ، آن جناب متوجه قبر جد خود شد و گفت : یا رسول الله ! به تو شکایت می کنم از آن چه از امت بدکار تو به اهل بیت تو می رسد و مردم از هر طرف ، صدا به گریه و ناله بلند کردند ، پس آن امام مظلوم را نزد هارون بردند .
    هارون ناسزای بسیار به آن جناب گفت و امر کرد که آن جناب را مقیّد گردانیدند و دو محمل ترتیب دادند باری آن که ندانند که آن جناب را به کدام ناحیه می برند یکی را به سوی بصره فرستاد و دیگری را به جانب بغداد و حضرت در آن محمل بود که به جانب بصره فرستاد
    در روز هفتم ذیحجه آن جناب را در بصره به عیسی بن جعفر بن منصور تسلیم نمودند ، به نحوی که در ذیحجه بیان شد و مدت یک سال آن حضرت در حبس عیسی بود و مکرر هارون نوشت به او که آن حضرت را شهید کند و او اقدام نکرد ، لاجرم هارون آن حضرت را از بصره به بغداد خواست و در نزد فضل بن ربیع آن جناب را محبوس گردانید .
    و مدتی که در حبس بود ، پیوسته مشغول عبادت بود و اکثر روزها صائم و شب ها را به نماز و قرائت قرآن و احیا می داشت و بیشتر اوقات در سجده مشغول دعا و تضرع بود و بسا می شد که هارون بر بام خانه می رفت و نظر می کرد در آن حجره که محبس آن حضرت بود ، جامه ای می دید که بر زمین افتاده است و کسی را نمی دید .
    روزی به ربیع گفت : این جامه چیست در این خانه ؟
    ربیع گفت : که این جامه نیست ، بلکه موسی بن جعفر است که هر روز بعد از طلوع آفتاب به سجده می رود و تا وقت زوال در سجده می باشد .
    هارون گفت : همانا این مرد از رهبانان و عباد بنی هاشم است .
    ربیع گفت : هرگاه می دانی که او چنین است ، جرا او را در این زندان تنگ جا داده ای؟
    هارون گفت : برای دولت من بهتر است که او چنین باشد .
    و بالجمله در ایامی که در حبس فضل بن ربیع بود ، فضل گفت : مکرر  به نزد من فرستادند که او را شهید کنم ، من قبول نکردم و اعلام کردم که این کار از من نمی آید و چون هارون دانست که فضل بن ربیع اقدام بر قتل آن حضرت نمی کند ، آن جناب را از خانه او بیرون آورد و در نزد فضل بن یحیی برمکی محبوس گردانید . فضل هر شب خوان طعامی برای آن جناب می فرستاد و نمی گذاشت که از جای دیگر طعام برای آن جناب آورند و در شب چهارم که خوان را حاضر کردند ، آن حضرت سر به آسمان بلند کرد و گفت : خداوندا ! تو میدانی که اگر پیش از این روز چنین طعامی می خوردم ، هر آینه اعانت بر هلاکت خودکرده بودم و امشب در خوردن این طعام مجبور و معذورم و چون از آن  طعام تناول کرد ، اثر زهر در بدن شریفش ظاهر شد و رنجور گردید ، چون روز شد ، طبیبی برای آن حضرت آوردند . چون طبیب نظر کرد ، دید که کف دست مبارکش سبز شده و آن زهری که به آن حضرت داده اند ، در آن موضع مجتمع گردیده است . پس طبیب برخاست و نزد آن بدبختان رفت و گفت : به خدا قسم ! که او بهتر از شما می داند ، آن چه شما به او کرده اید و از آن مرض به جوار رحمت الهی انتقال نمود .
    و به روایت دیگر چنان که فضل بن یحیی را تکلیف قتل آن جناب کردند و او نیز اقدام نکرد ، بلکه اکرام و تعظیم آن جناب می نمود و هارون در آن وقت به «رقه» سفر کرده بود ، چون مطلع شد که امام موسی نزد فضل بن یحیی مکرم است ، مسرور خادم را فرستاد به سوی بغداد با دو نامه ، یکی برای عباس بن محمد و دیگری برای سندی بن شاهک ، عباس بن محمد چون نامه هارون را قرائت کرد ، فضل بن یحیی را طلبید و او را در عقابین کشید و صد تازیانه بزد ، پس امام  موسی را به سندی بن شاهک تسلیم کردند و هارون ، یحیی بن خالد برمکی را فرستاد برای قتل آن حضرت .
    یحیی چون به بغداد رسید ، سندی بن شاهک را طلبید و امر کرد که آن امام معصوم را مسموم کند ، سندی زهری در طعام آن جناب کرد یا چند دانه رطب را به زهر آلوده کرد و به خورد آن جناب داد و آن حضرت سه روز به حالت رنج و تعب بود تا از دنیا رحلت کرد و چون آن حضرت وفات فرمود ، ابن شاهک ، فقها و اعیان بغداد را حاضر کرد ، برای آن که نظر کنند که اثر جراحتی در بدن آن جناب نیست و بر مردم تسویل کنند تا هارون را در فوت آن حضرت تقصیری نیست .
    پس آن جناب را بر سر جسر بغداد گذاشتند و روی مبارکش را گشودند و مردم را ندا کردند که این موسی بن جعفر است که از دنیا رحلت کرده است ، بیایید او را مشاهده کنید . مردم می آمدند و بر روی آن حضرت نظر می کردند .
    و به روایت دیگر محضری ساختند و همه بر آن محضر گواهی نوشتند که آن جناب به مرگ خود از دنیا رفته و صاحب « عمده الطالب » گفته که سه روز آن جناب را در میان راه مردم نهادند که هر که از آنجا بگذرد ، آن حضرت را ملاحظه کند و شهادت خود را بر آن محضر بنویسد .
    شیخ صدوق روایت کرده که چون سندی جنازه آن حضرت را برداشت که به مقابر قریش نقل نماید ، کسی را واداشته بود که در پیش جنازه ندا می کرد که :
    « هذا إمام الرّافضه فاعرفوه فلمّا أُتی به مجلس الشُّرطَه أقام أربعه نفر فنادواألا من أراد أن یری »
    سلیمان بن ابی جعفر ، عموی هارون قصری داشت در کنار شط . چون صدای غوغای مردم را شنید ، و این ندا به گوشش رسید ، از قصر به زیر آمد و غلامان خود را امر کرد که آن خبیثان را دور کردند و خود عمامه از سر انداخت و گریبان چاک زد ، با پای برهنه در جنازه آن حضرت روانه شد و حکم کرد که پیش جنازه ندا کند که هر که خواهد نظر کند به طیب ، بیاید نظر کند ، به سوی جنازه موسی بن جعفر علیه السلام .
    پس مردم بغداد جمع شدند و صدای شیون از مردم بلند شد و چون نعش آن حضرت را به مقابر قریش آوردند به حسب ظاهر خود ایستاد ، متوجه غسل و حنوط و کفن کردن آن جناب شد و کفنی که برای خود ترتیب داده بود که به دو هزار و پانصد دینار تمام کرده بود و تمام قرآن را بر آن نوشته بود ، بر آن جناب پوشانید به اعزاز و اکرام تمام آن حضرت را در مقابر قریش دفن نمودند .
    چون این خبر به هارون رسید ، به حسب ظاهر برای رفع تشنج مردم ، نامه به او نوشت و او را تحسین کرد و نوشت که سندی بن شاهک آن اعمال را بی رضای من کرده ، از تو خشنود شدم که نگذاشتی به اتمام رساند .
    فقیر گوید : که شیخ اجل اقدم حسن بن موسی نوبختی در کتاب « فرق» نوشته که روایتی وارد شده که آن حضرت را با قیدهایی که با او بود ، دفن کردند ، به جهت آنکه حضرت وصیت به آن کرده بود .
    و بدان که روزۀ این روز بسیار فضیلت دارد و از حضرت امیرالمؤمنین منقول است که کفاره دویست سال گناه است و هم وارد شده که مبعث پیغمبر در این روز بوده ، لکن مخالف مشهور است و معروف روز 27 این ماه است و سید روایت در روز 25 را تأویل کرده به آن که شاید بشارت بعثت که در 27 می باشد ، در این روز به آن حضرت رسیده باشد .
    و در این روز (سنه 261 هـ ) مسلم بن حجاج قشیری نیشابوری صاحب « صحیح » معروف وفات کرد و در حق کتاب او علمای سنت گفته اند :
    ما تحت ادیم السماء اصحج من کتاب مسلم فی علم الحدیث قال صاحب نواقص الروافض قال اکثر العرب اصح الکتب بعد کتاب الله صحیح مسلم بن الحجاج القشیری و قال الاکثرون من غیرهم صحیح محمد بن اسمعیل البخاری هو الاصح و هو الاصح الی انقال وقد صاراً فی الاسلام رفیق مصحف الکریم و القرآن العظیم .
    اقول و للعلماء و المحدثین هیهنا کلام لا یناسب المقام ذکره و من اراد الاطلاع فلیراجع کتاب عبقات الانوار .
    و در این روز (سنه 479 هـ ) سلطان سنجر و سنه 892 هـ ، شاه اسماعیل صفوی متولد شدند .

شب بیست و پنجم
    نمازش بیست رکعت است بین مغرب و عشا ، به حمد و آیه « آمن الرسول ...» تا آخر سوره .

[مدیر شبکه]

روز بیست و چهارم
    در این روز (سنه 7 هـ ) فتح خیبر و قتل مرحب یهودی بر دست معجزنمای حضرت اسدالله الغالب علی بن ابی طالب واقع شد .
    بدان که چون رسول خدا با اصحاب به جنگ خیبریان رفت وقلعه قموص را محاصره کرد، هر روز بک تن از اصحاب عَلَم بگرفت و به مبارزت شتافت و شبانگاه فتح ناکرده باز شد . از جمله ، یک روز ابو بکر رایت بگرفت و هزیمت شده برگشت و روز دیگر عمر علم برداشت و بی نیل مقصود باز شتافت . چنان چه ابن ابی الحدید که از بزرگان علمای سنت و جماعت است ، در قصیده خود در فتح خیبر به این مطلب اشاره کرده و گفته :
        و ان انس الاانس اللذین تقدما        و فرهما و الفر قد علما حوب
        وللــرایه العظمی و قدذهبابها         مــلابس ذل قوقها و جلابـیب
        عذر تکما ان الحمام لمبـعض        و ان بقاء النفس لنفس محبوب
شیخ ارزی به نحو دیگر عذر خواسته و فرموده :
        ان یکن فیهما شجاعه قرم         فلماذا فی الدین مابذلاها
        ذخر اهـــالمــنکر و ن(این کلمه سانسور شده است)         ام لاخبار مالک دخـراها
    و بالجمله شبانگاه که عمر باز آمد ، رسول خدا فرمود : فردا این علم را به مردی دهم که ستیزنده ناگریزنده است ، دوست می دارد خدا و رسول را و خدا و رسول او را دوست می دارند و خدای تعالی خیبر را به دست او فتح کند ، همه اصحاب آرزومند این دولت شدن و ندانستند که بهره که شود .
    روز دیگر رسول خدا فرمود : علی کجاست ؟ گفتند او را رمدی است که نیروی جنبش ندارد . فرمود : او را حاضر کنید . سلمه بن الاکوع برفت و دست آن حضرت را گرفته به نزد پیغمبر آورد . رسول خدا آن جناب را پیش خواست و سر او را در کنار گرفت و آب دهان به چشم های او بچکاند یا بمالید و گفت : خدایا زحمت گرما و سرما از او بردار ، از آن پس علی مرتضی را درد چشم عارض نشد و از هیچ گرما و سرما آزرده نگشت ، پس رسول خدا زره خویش را بر او پوشانید و ذوالفقارش بر کمر بست و علم بدو سپرد « و أرکبه بغلته ثم قال امض یا علی » جبرئیل بر یمین و میکائیل بر یسار و عزرائیل از پیش روی و اسرافیل از پشت سر و نصرت خدا بر فوق و دعای من نیز از پشت سر توست و هم آن حضرت را فرمود که در قتال تعجیل منمای و روان شو تا در عرصه ایشان فرود شوی ، آنگاه مسلمانی بر ایشان عرض کرد : « فو الله لأن یهدی الله بک رجلا واحداً خیر من أن یکون لک حمر النعم »
    پس امیر المؤمنین علم بگرفت و تا پای حصار قموص برفت و علم را بر تلی بنشاند و اشعاری در باب شجاعت خود فرمود ، یک تن یهودی از بالای حصار ندا در داد که تو کیستی ؟ فرمود :
        انا علی و ابن عبدالمطلب            متهذب ذوسطوه و ذو حسب
    یهودی گقت : « غلبتم و ما أنزل علی موسی » پس حارث جهود ، برادر مرحب با چند تن از قلعه بیرون شد و آغاز مارزت نهاد و دو تن از مسلمین را شهید ساخت .
    امیرالمؤمنین چون این بدید ، بر او تاخت و بی توانی کارش بساخت
    مرحب چون برادر را کشته دید مانند دیو دیوانه از قلعه بیرون شتافت و هیچ کس از جهودان به جلادت و شجاعن او نبودند ، دو زره در بر داشت و دو عمامه به سر بسته . خودی بر زبر نهاده و با آن همه ، سنگی مانند دستاس از سوراخ کرده بر بالای آن نهاده و دو شمشیر حمایل کرده و نیزه به دست گرفته که سنان آن سه من به میزان می رفت ، پس مانند اژدهای دمنده به میدان آمد و رجز خواند :
        قد علمت خیبر انی مرحب         شاکی السلاح بطل مجرب
    از مسلمانان هیچ کس نبود که با او هم ترازو تواند شد ، لاجرم علی مرتضی چون شیر غضبان بروی درآمد و رجز خواند :
        أنا الذی سمتنی أمی حیدره         ضرغام آجام ولیث قسوره
    مرحب چون رجز امیرالمؤمنین را شنید ،  به یاد آورد آن خوابی را که همی دید شیرش می کشید ، سخت بترسید و هم دایه کاهنه او و وقتی او را گفته بود که بر همه کس غلبه توانی کرد الا آن کس که نام او حیدره باشد که اگر با او جنگ کنی ، کشته شوی و چون از رجز آن حضرت این را بشنید ، فرار کرد .
    شیطان به صورت حبری ممثل شده ، به مرحب گفت : حیدره بسیار است از بهر چه می گریزی ؟ تو رزم می کن تا من جهودان را به مدد تو دعوت کنم و چون او را بکشی ، سید قوم شوی ، پس مرحب دل قوی کرده ، باز شتافت و خواست که پیش دستی کند که امیرالمؤمنین او را مجال نگذاشت و ذوالفقار بر سرش فرود آورد ؛ چنان که دستاس و خود آهنین و دستارها را چاک زد و تیغ از حلقش بگذشت و او را دو پاره ساخت و به خاک در انداخت .
    پس از قتل مرحب مسلمانان حمله بردند و از جهودان بسی کشتند و امیرالمؤمنین نیز جمعی از صنادید جهودان را بکشت . پس داود بن قابوس و ربیع بن ابی الحقیق و عنتر و مره و یاسر و ضجیج که تمام از صنادید و شجاعان و ابطال یهود بودند ، یک یک به میدان علی درآمدند و هر یک رجز خواندند و طمع در کشتن امیرالمؤمنین نمودند ، آن جناب یک یک رجز ها را جواب داد و ایشان را با تیغ بگذرانید .
    پس از آن ، آن شیر یزدان و امیر مردان تیغ در جهودان گذاشت و از چپ و راست ایشان را به خاک هلاکت انداخت . چنان که جهودان هزیمت شده راه قلعه پیش داشتند و آن حضرت از قفای ایشان می تاخت که ناگاه در گرمگاه حرب جهودی از میان انبوه جلادتی کرد و ضربتی بر دست آن حضرت فرود آورد ؛ چنان که سپر به زیر افتاد . جهودی دیگر نیز دلیری نمود ، آن سپر را بربود و در حصار گریخت .
    علی را از کردار او آتش خشم زبانه زدن گرفت . گویند آن گاه که خشم کردی ، موی بدن مبارکش ، سر از چشمه های زره بر آوردی .
    بالجمله مانند هژبر غضبان از پس پشت جهودان حمله ور بگشت و ایشان به قلعه قموص گریختند ، علی چون به کنار خندق رسید ، بدان سوی جستن فرمود . جهودان همدست شده به چالاکی دروازه قموص را ببستند . آن جناب شمشیر کشید و پای دروازه آمد و بی توانی چنگ زد و آن در آهنین را که هشت صد من یا سی و سه هزار من به میزان می گرفت ، بگرفت و چنان جنبشی داد که تمامت آن قلعه را لرزشی سخت افتاد ، به حدی که صفیه ، دختر حی بن اخطب از فراز تخت به زیر افتاد و در چهره او جراحتی پدید آمد .
    بالجمله آن در آهنین را به یک جنبش از جای بکند و بر فراز سر برده ، به گونه ای سپر منقلب همی داشت و لختی رزم بداد . جهودان که چنین دیدند ، به بیغوله ها گریختند . پس علی آن را ، در را بر سر خندق ، قنطره کرد و خود در میان خندق بایستاد و چون آن خندق پهناور بود ، آن دراز کران تا کران را رسایی نداشت . امیرالمؤمنین آن در را به یک سوی خندق می چسبانیده و لشگریان را فرمان می داد تا بر فراز در انبوه می شدند ، آنگاه در را بدان جانب می چسبانیده تا بیرون شده در پای دیوار قلعه جمع می گشتند .
    بدین گونه آن جماعت را از خندق در گذرانید و در انجام این کار ، پاهای مبارکش بر زمین نبود و سه روز بر آن حضرت گذشته بود که گرسنه بود ، پس آن در را به چند ذراع دور افکند و این منقبتی است که عامه و خاصه نقل کرده اند و خود آن حضرت در روز شورای به آن احتیاج کرد و کسی انکار ننمود و حسان و دیگر شعرا آن را به نظم در آوردند و یکی از شعرا گفته :
        إن امـــرأ حـمل الرتاج بخیبر         یـــوم الیـــهود بقدره لمؤید
        حمل الرتاج رتاج باب قموصها         و المسلمون و أهل خیبر حشد
        فرمــــی یبه و لقد تکلف رده         سبـــعون شخصا کلهم متشدد
        ردوه بـــعد تـــکلف و مشقه         و مــقال بعضهم لبعض ارددوا
    و در این روز (سنه 101 هـ ) عمر بن عبدالعزیز مروان در دیر سمعان از اعمال حمص وفات کرد و او نجیب بنی امیه و اعدل بنی مروان در رعیت بوده ، مادرش دختر عاصم بن عمر بن الخطاب و او را عمر صغیر و عمر ثانی و اشج بنی امیه می گفتند و از محاسن کارهای او رد کردن فدک و برداشتن سبّ امیرالمؤمنین (ع) است و بنی عباس گاهی که اموات بنی امیه را از گور در می آوردند و آتش می زدند ، معترض گور او نگشتند و فرزدق و کثیر عزه و سید رضی او را مرثیه گفته اند و مطلع و قصیده سید رضی این بیت است :
        یا ابن عبدالعزیز لو بکت العین        فتی من أمیه لبکیتک

شب بیست و چهارم
    نمازش چهار رکعت است ؛ به حمد و اخلاص

روز بیست و سوم
    در این روز ، جراح بن سنان اسدی در تاریکی های ساباط مدائن مغولی و به قولی ، خنجری مسموم بر ران مبارک امام حسن زد که تا استخوان بشکافت ، پس حضرت از شدت درد ، دست به گردن او افکند و هر دو بر زمین افتادند ، پس موالیان آن حضرت آن ملعون را بکشتند و امام حسن را در سریری گذاشتند ، به مدائن به خانه والی مدائن ، سعد بن مسعود ، عموی مختار بردند ،سعد جراحی آورد و جراحت آن حضرت را به اصلاح آورد .
    زیارت امام حسن و لعن بر قاتلان و ظالمان آن حضرت در این روز مناسب است .

شب بیست وسوم
    نمازش دو رکعت است به حمد و پنج مرتبه والضحی
 
روز بیست و دوم
    شیخ مفید فرموده که در این روز ، معاویه وفات کرده ، و مستحب است روزه اش به جهت شکر الهی بر هلاکت او .
شب بیست دوم
    نمازش هشت رکعت است به حمد و هفت مرتبه جحد و بعد از سلام ، ده مرتبه صلوات و ده مرتبه استغفار .
 
روز بیست و یکم
    در این روز به قول ابن عیاش ، حضرت فاطمه وفات کرده و این اگر چه خلاف مشهور است ، اما لعن بر دشمنان و ظالمان آن جگر گوشه حضرت رسالت پناه مناسب است .
    و در این روز سنه 571 هـ الحافظ ابولقاسم علی بن الحسن ، معروف به « ابن عساکر » صاحب « تاریخ کبیر دمشق » وفات یافت .
شب بیست و یکم
    نمازش شش رکعت است به حمد و کوثر ده مرتبه و توحید ده مرتبه

روز بیستم
    در این روز (سنه 501 هـ ) سیف الدوله صدقه بن منصور اسدی به قتل رسید در حربی که مابین او و سلطان محمد بن ملکشاه سلجوقی واقع شده است و سیف الدوله بانی شهر « حله » است ؛ چنان چه در سلخ جمادی الاخر مذکور شد .

شب بیستم
    نمازش دو رکعت است به حمد و پنج مرتبه قدر .

روز نوزدهم
    در این روز (سنه 930 هـ) به قول شیخ بهایی وفات کرد سلطان اعظم حامی حوزه ایمان ، مروج مذهب جعفری ، شاه اسماعیل صفوی .
    تاریخ وفاتش طال مضجعه است و ولادتش در 25 این ماه (سنه 892 هـ) بوده و ابتدای سلطنت او سنه 906 هـ ، است و تاریخ آن به عربی « مذهبنا حق » و به فارسی « شمشیر ائمه » است .
    فقیر گوید که در روز نهم دانستی که سلاطین صفویه ده نفر بودند و اول ایشان همین شاه اسماعیل بوده و قریب به دویست و بیست سال سلطنت کردند و ترویج دین شیعه و مذهب جعفری نمودند و معروف است که یکی از مخالفین به شیخ اجل محقق کرکی گفت : دلیل بر بطلان مذهب شما آن است که ابتدای ترویج آن ، سنه 906 هـ بوده و آن مطابق است با عدد « مذهب ناحق » شیخ فرمود : زبان ما عربی است ، چرا تاریخ را به فارسی می گویی ، به عربی بگو تا « مذهبنا حق » شود .

شب نوزدهم
    نمازش چهار رکعت است به حمد و پانزده مرتبه آیه الکرسی و یازده مرتبه توحید .

[مدیر شبکه]

روز هجدهم
    در این روز وفات ابراهیم پسر رسول خدا (ص) واقع شده ، بدان که حضرت رسول را سه پسر و چهار دختر بوده و تمام ایشان از خدیجه بودند به غیر از ابراهیم که از ماریه قبیطه بود و اسامی ایشان را ابونصر فراهی در این قطعه ذکر کرده :
    فرزند نبی قاسم و ابراهیم است         پس طیب و طاهر از سر تعظیم است
    با فاطـــمه و رقــیه ، ام کلثوم         زینب شمر ، از تـو را سر تعلیم است
   طیب و طاهر ، لقب عبدالله است و تمامی اولاد رسول الله به غیر از فاطمه در حیات آن حضرت وفات کردند و مدت عمر ابراهیم یک سال و ده ماه و هشت روز و به روایتی یک سال و شش ماه و چند روز بوده و در فوت او ، سه امر غریب به ظهور آمد که در جای خود ذکر شده     از ابن عباس روایت است که روزی حضرت رسول نشسته بود و ابراهیم و حسین را بر بروی زانوهای خود نشانیده بود . یک مرتبه این را می بوسید و یک مرتبه او را که ناگاه حالت وحی بر آن جناب عارض شد و چون آن حالت از او زایل شد ، فرمود که جبرئیل از جانب پروردگار من آمد و گفت : ای محمد ! پروردگارت تو را سلام می رساند و می فرماید تکه این هر را برای تو جمع نخواهم کرد ، یکی را فدای دیگری گردان . پس حضرت نظر کرد به دو نور دیده خویش و گریست . پس فرمود ابراهیم مادرش ماریه است ، چون بمیرد ، عیر از من کسی بر او محزون نخواهد شد و مادر حسین ، فاطمه و پدرش علی است که پسر عم من و به منزله جان من و گوشت و خون من است و چون او بمیرد ، دخترم و پسر عمم ، هر دو اندوهناک می شوند و من نیز بر او محزون می گردم و من اختیار می کنم حزن خود را بر حزن ایشان .
    ای جبرئیل ! ابراهیم را فدای حسین کردم . پس بعد از سه روز ابراهیم وفات فرمود و بعد از آن رسول خدا (ص) چون امام حسین (ع) را می دید ، او را به سینه خود می چسبانید و لب های او را می مکید و می گفت : فدای تو شوم ! ای آن کسی که ابراهیم را فدای تو کردم .
    از حضرت صادق روایت شده که چون ابراهیم از دنیا رحلت کرد ، آب از دیده های مبارک  رسول خدا (ص) فرو ریخت و فرمود که دیده می گرید و دل اندوهناک می شود و نمی گویم چیزی که باعث غضب پروردگار گردد ، پس روی کلام با ابراهیم کرد و فرمود که ما بر تو اندوهناکیم ای ابراهیم ! پس در قبر ابراهیم رخنه ای مشاهده کرد ، به دست خود آن رخنه را اصلاح کردو فرمود که هرگاه احدی از شما عملی کند ، باید محکم بکند ، پس فرمود که ملحق شو به سلف شایسته خود عثمان بن مظعون .
    و در این روز (سنه 279 هـ) معتمد بالله ، خلیفه پانزدهم عباسی وفات کرد و معتضد بالله به جای او نشست . و معتمد بیست و سه سال سلطنت کرد ، ولکن در ایام او وقایع بسیار  وحوادث و فِتَن بی شمار رخ داد و پیوسته او در تعب و عناء بود از جمله ابتلای او بود به صاحب زنج و گرفتاری او به یعقوب لیث صفار و غیره و امیرالمؤمنین اشاره به او فرموده : فی قوله :« و خامس عشرهم کثیر العناء قلیل الغناء »
    خود معتمد از مقهوریت و مغلوبیت خویش خبر داده در این بیت :
        الیس من العجائب ان مثلی         یــری ما قل مـــمتنعاً علیه
        و تؤخذ باسمه الدنیا جمیعاً        و ما من ذاک شی ء فی یدیه
    سر گرفتاری و ابتلای او آن شد که چون در ایام او ، حضرت عسگری شهید شد ، معتمد در تفحص و تفتیش از امام زمان (عج) بر آمد ، حتی زنان و کنیزان خانه امام حسن را حبس و اعتقال کرد ؛ چنانچه در هشتم ربیع الاول به آن اشاره شد ، لاجرم مشغول شد به محاربه با صاحب زنج و مبتلا شد به طایفه صفاریه و فرصتی برای او نشد به شرحی که در تواریخ مسطور است .
    بعد از او ، چون کعتضد به آل ابوطالب احسان می کرد ، لهذا در زمان او فتنه ها تسکین یافت و مملکت بر او صافی شد و او را سفّاح ثانی و مجدد سلطنت و مملکت بنی العباس گفتند ، چنانچه در 23 ربیع الثانی به آن اشاره شد

شب هجدهم
    نمازش دو رکعت است به حمد و توحید یک مرتبه و فلق ده مرتبه و ناس ده مرتبه .
روز هفدهم
در این روز (سنه 218 هـ ) عبدالله بن هارون ملقب به مأمون وفات کرد و در طوس به خاک رفت و برادرش معتصم به جای او نشست  و سبب  فوت او آن شد که در سال آخر خود به جنگ اهل روم رفت و فتوحات بسیار نمود و در « عین بدیدون » که به رومی رقه می گفتند و موضعی بود در نهایت خوبی و لطافت و زمینش در کمال خرمی و خضرت و آب بسیار سرد و صاف داشت ، قصد اقامه نمود و از برای او کنیسه ای بر روی نهر بنا کردند .
    روزی مأمون نگاه در آب می کرد ، یک ماهی قریب به یک ذراع مانند سبیکه نقره ، ملازمان را امر کرد که آن ماهی را بگیرند . مردی در میان آب جست و آن ماهی را بگرفت ، چون بیرون آورد ، ماهی قوّت کرده ، خود را در آب افکند و مقداری آب بر سینه و نحر و ترقوه مأمون پاشید . مأمون را در همان وقت ، لرزه و رعد فرا گرفت . آن مرد فراش ثانیاً در آب رفته ، آن ماهی را بگرفت و در نزد مأمون نهاد . مأمون امر کرد که او را طبخ کنند ، لکن لرزه او را سخت بگرفت ، چنانچه هر چه لحاف و جامه بر روی او افکندند ، او فریاد می کشید که البرد البرد ، در اطراف او آتش ها افروختند و جامه های زمستانی هر چه برای او آوردند ، باز مثل برگ می لرزید و از سرما فریاد می کشید تا گاهی که حالت مرگ بر او ظاهر شد .
    معتصم برادر مأمون بختیشوع و ابن ماسویه ، طبیب را حاضر کردند تا معالجه مأمون کنند ، چون نبض او را گرفتند ، گفتند : ما برای مرض او شفایی ندانیم و از بشره و تن مأمون عرقی ظاهر می شد که مانند روغن زیت و لعاب افعی می نمود ، پس مأمون بهوش آمد و گفت : مرا به یک جایی برید که یک دفعه نگاهی به حشم  و خدم و رعیت و لشگر خویش نمایم ، پس او را به موضع بلندی بردند و نگاهی بر جنود خویش و خیام ایشان نمود و کثرت ایشان را ملاحظه کرد ، آن گاه گفت « یا من لا یزول ملکه أرحم علی من زال ملکه » چنانچه پدرش رشید در وقت مرگ خویش گفت :« ما أغنی مالی هلک عنی سلطانی »
    چون مأمون را به خوابگاه خویش برگردانیدند ، وفات کرد و رهین اعمال خود گردید .
    و در این روز (سنه 1121 هـ) شیخ سلمان ماحوزی بحرانی ، صاحب کتاب «معراج» و غیره وفات کرد .

روزشانزدهم
    در اين روز ، مهتدي بالله خليفه چهاردهم عباسي به قتل رسيد و او در ميان بني عباس مانند عمر بن عبدالعزيز بوده در بني اميه ، و شرح حال و مقتل او را در تتمه المنتهي ذکر کردم

روز پانزدهم
روز مبارکي است و درآن ، چند عمل وارد است :
1.غسل
2.زيارت امام حسين
3.ده رکعت نماز سلمان ، به کيفيتي که در روز اول ماه گذشت ، لکن در اين روز بعد از هر سلام ، دست ها را به سوي آسمان بلند کند و بگويد :
« لا اِلهَ اِلا اللّهُ وَحْدَهُ لا شَريكَ لَهُ لَهُ الْمُلْكُ وَلَهُ الْحَمْدُ يُحْيى وَيُميتُ وَهُوَ حَىُّ لا يَمُوتُ بِيَدِهِ الْخَيْرُ وَهُوَ عَلى كُلِّشَىْءٍ قَديرٌ اِلها واحِدا اَحَدا فَرْدا صَمَدا لَمْ يَتَّخِذْ صاحِبَةً وَلا وَلَدا » پس دست ها را به روي خود بکشد .
4.چهار رکعت نماز بخواند و بعد از سلام دست ها را پهن کند و بگويد :
« اَللّهُمَّ يا مُذِلَّ كُلِّ جَبّارٍ وَيا مُعِزَّ الْمُؤْمِنينَ اَنْتَ كَهْفى حينَ تُعْيينِى الْمَذاهِبُ وَاَنْتَ بارِئُ خَلْقى رَحْمَةً بى وَقَدْ كُنْتَ عَنْ خَلْقى غَنِيّاً وَلَوْ لا رَحْمَتُكَ لَكُنْتُ مِنَ الْهالِكينَ وَاَنْتَ مُؤَيِّدى بِالنَّصْرِ عَلى اَعْداَّئى وَلَوْ لا نَصْرُكَ اِيّاىَ لَكُنْتُ مِنَ الْمَفْضُوحينَ يا مُرْسِلَ الرَّحْمَةِ مِنْ مَعادِنِها وَمُنْشِئَ الْبَرَكَةِ مِنْ مَواضِعِها يا مَنْ خَصَّ نَفْسَهُ بِالشُّمُوخِ وَالرِّفْعَةِ فَاَوْلِياَّؤُهُ بِعِزِّهِ يَتَعَزَّزُونَ وَيا مَنْ وَضَعَتْ لَهُ الْمُلُوكُ نيرَ الْمَذَلَّةِ عَلى اَعْناقِهِمْ فَهُمْ مِنْ سَطَواتِهِ خاَّئِفُونَ اَسئَلُكَ بِكَيْنُونِيَّتِكَ الَّتِى اشْتَقَقْتَها مِنْ كِبْرِياَّئِكَ وَاَسئَلُكَ بِكِبْرِياَّئِكَ الَّتِى اشْتَقَقْتَها مِنْ عِزَّتِكَ وَاَسئَلُكَ بِعِزَّتِكَ الَّتِى اسْتَوَيْتَ بِها عَلى عَرْشِكَ فَخَلَقْتَ بِها جَميعَ خَلْقِكَ فَهُمْ لَكَ مُذْعِنُونَ اَنْ تُصَلِّىَ عَلى مُحَمَّدٍ وَاَهْلِ بَيْتِهِ »
روايت است كه هر صاحب غمى اين دعا را بخواند حقّ تعالى او را از اندوه و غم آسايش بخشد
5. عمل « ام داود » که عمده اعمال اين روز است و براي برامدن حاجات و کشف کربات و دفع ظلم ظالمان ، مجرب است و سيد براي اين روز پنجاه رکعت نمازي از حضرت رسول روايت کرده است ؛ در هر رکعت ، حمد و توحيد و فلق و ناس هر کدام يک مرتبه و در روز 27 دوازده رکعت نمازي ذکر شود که در اين روز نيز خوانده مي شود .
    بدان که شيخ فرموده که در مثل اين روز ، پيغمبر خدا از شعب بيرون آمد و در چنين روز در ماه پنجم از هجرت عقد بست رسول خدا (ص) فاطمه را براي امير المؤمنين .
    و در اين روز ، تحويل قبله شد از بيت المقدس به سوي کعبه معظمه و مردم در بين نماز بودند که تحويل کردند . پس بعض نماز ايشان به جانب بيت المقدس بود و بعضي به جانب مکه .
    فقير گويد که رسول خدا در مکه سيزده سال به بيت المقدس نماز مي کرد ، لکن کعبه را مابين خود و بيت المقدس قرار مي داد و چون به مدينه هجرت فرمود ، هفده ماه رو به بيت المقدس نماز گزارد ، يهوديان سرزنش کردند آن حضرت را و گفتند : تو تابع قبله مائي . آن جناب از اين جهت مغموم بود و به آفاق آسمان نظر مي نمود و منتظر امر پروردگار بود در اين باب .
    روز نيمه رجب در مسجد بني سالم نماز ظهر مي گذاشت و دو رکعت نماز گذاشته بود که جبرئيل نازل شد و بازوي مبارکش را گرفت و آن حضرت را به جانب کعبه گردانيد و اين آيه را آورد « قد نَرَي تَقَلُّبُ وجهک في السماء » و مردم که در جماعت حاضر بودند نيز تحويل کردند ، پس دو رکعت از نماز ايشان به جانب بيت المقدس واقع شد و دو رکعت ديگر به جانب کعبه و به همين جهت اين مسجد را « ذي القبلتين » ناميدند .
    و در اين روز (سنه 60  هـ) معاويه بن ابي سفيان وفات کرد و او را در شهر  وفات کرد و او را در شهر دمشق
شب پانزدهم
    شب بسيار شريفي است و در آن چند عمل است :
1. غسل
2. احياي آن
3. زيارت امام حسين (ع)
4. شش رکعت نماز به نحوي که در شب سيزدهم ذکر شد
5. سي رکعت نماز ، در هر رکعت حمد و ده مرتبه توحيد و اين نماز را سيد از رسول خدا نقل کرده ، با فضيلت بسيار
6. دوازده رکعت نماز ؛ هر دو رکعت به يک سلام و در هر رکعت هر يک از سوره حمد و توحيد و فلق و ناس و آيه الکرسي و قدر را چهار مرتبه بخواند و بعد از سلام ، چهار مرتبه بگويد : « اَللّهُ اَللّهُ رَبّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئا وَلا اَتَّخِذُ مِنْ دُونِه وَلِيّاً » و هر چه مي خواهد ، بخواند و اين نماز را بدين طريق سيد از حضرت صادق روايت کرده و شيخ به طريق ديگر از آن جناب نقل کرده و احتمال کلي مي رود که دو عمل باشد و آن جناب اين است که دوازده رکعت را به حمد و معوذتين و توحيد و آيه الکرسي را چهار مرتبه بخواند ، « اَللّهُ اَللّهُ رَبّى لا اُشْرِكُ بِهِ شَيْئا وَما شاَّءَ اللّهُ لا قُوَّةَ اِلاّ بِاللّهِ الْعَلِىِّ الْعَظيم »
و در شب بيست و هفتم ، مثل اين را نيز به جا آورد و شيخ از ابن ابي عمير به طريق ديگر نيز نقل کرده و نماز  امشب و شب شانزدهم و هفدهم ، سي رکعت است به حمد و يازده مرتبه توحيد .

شب چهاردهم
    نمازش سي رکعت است به حمد و توحيد و آيه « قُل إنَّما أنا بشر »(سوره کهف)
روز سیزدهم
اين روز ، اول « ايام ابيض » است و ثواب بسياري براي روزه اين روز و دو روز بعد وارد شده و اگر کسي خواهد عمل « ام داود » به جاي آورد ، بايد از امروز ، روزه بگيرد .
و در اين روز بنا بر مشهور بعد از سي سال از عام الفيل ، ولادت حضرت اميرالمؤمنين عليه السلام در ميان کعبه معظمه واقع شده است .
روايت شده است که روزي عباس بن عبدالمطلب با يزيدبن قعنب با گروهي از بني هاشم و جماعتي از قبيله بني عبدالعزي در برابر کعبه نشسته بودند ، ناگاه فاطمه بنت اسد به مسجد در آمد ، در حاليکه حامله بود به اميرالمؤمنين و نه ماه از حملش گذشته بود . پس او را درد زاييدن گرفت و آن مخدره در برابر خانه کعبه ايستاده و نظر به جانب آسمان افکند و گفت : پروردگارا ! من ايمان آورده ام به تو و به هر پيغمبري و رسولي که فرستاده اي و به هر کتابي که نازل گردانيده اي و تصديق کرده ام گفته هاي جدم ابراهيم خليل که خانه کعبه را بنا کرده است . پس سؤال مي کنم از تو به حق اين خانه و به حق آن کسي که اين خانه را بنا کرده است و به حق فرزندي که در شکم من است و با من سخن مي گويد و به سخن خود مونس من گرديده است و يقين دارم که او يکي از آيات جلال و عظمت تو است که آسان کني بر من ولادت را .
عباس و يزيدبن قعنب گفتند که چون فاطمه از اين دعا فارغ شد ، ديديم ديوار عقب خانه کعبه شکافته شد ، فاطمه از آن موضع داخل خانه شد و از ديده هاي ما پنهان گرديد و شکاف ديوار به هم پيوست به اذن خدا ، پس خواستيم در خانه را بگشاييم ، چندان سعي کرديم در گشوده نشد . دانستيم که اين امري است از جانب خدا واقع شده و فاطمه سه روز در اندرون کعبه ماند و اهل مکه در کوچه و بازار و زن ها در خانه ها اين واقعه را نقل مي کردند و تعجب مي نمودند تا روز چهارم رسيد ، ديگر باره همان موضع از ديوار خانه شکافته شد ، فاطمه بيرون آمد در حالي که اميرالمؤمنين را در دست خود داشت مي گفت : اي گروه مردم ! بدرستيکه حق تعالي برگزيد مرا از ميان خلق خود و فضيلت داد مرا بر زنان برگزيده که پيش از من بوده اند ، زيرا که حق تعالي برگزيد آسيه دختر مزاحم را و عبادت کرد خدا را پنهان در موضعي که عبادت خدا در آنجا سزاوار نبود ، مگر در حال ضرورت يعني خانه فرعون و برگزيد مريم دختر عمران را و ولادت عيسي را بر او آسان گردانيد و در بيابان درخت خشک را جنبانيد و رطب تازه از براي او از آن درخت فرو ريخت و حق تعالي مرا بر آن هر دو زيادتي داد و همچنين بر جميع زنان عالميان که پيش از من گذشته اند ، زيرا که من فرزندي آورده ام در ميان خانه برگزيده او و سه روز در آن خانه محترم ماندم و از ميوه ها و طعام هاي  بهشت تناول کردم...
و در بعضي از روايات است که چون حضرت اميرالمؤمنين متولد شد ، ابوطالب او را بر سينه خود گرفت و دست فاطمه را گرفته ، به سوي ابطح آمد و ندا کرد به اين اشعار :
    يا رب يا ذاالغــسق الدّجي         والــقمر الـــمبتلج المضي
    بيّن لنا من حکمک المقضي         ما ذا تري في اسم ذاالصّبي
يعني : اي پروردگاري که شب تار و ماه روشني دهنده را آفريده ! بيان کن از براي ما که اين کودک را چه نام گذاريم . ناگاه مانند ابر ، چيزي از روي زمين پيدا شد نزديک ابوطالب ، ابوطالب او را گرفت و با علي به سينه خود چسبانيد و به خانه برگشت ، چون صبح شد ديد که لوح سبزي است در آن نوشته شده است :
    خصّصتما بالولد الزکي             والطاهر المنتجب الرضي
    فاسمه من شامخ علي             عـــلي اشتق من الــعلي
حاصل آن که مخصوص گرديديد شما اي ابوطالب ! و اي فاطمه ! به فرزندي طاهر و پاکيز? پسنديده ، پس نام بزرگوار او ، علي است که از نام خداوند علي اعلي گرفته شده است .
ابوطالب آن حضرت را علي نام کرد و آن لوح را در زاويه کعبه آويخت و چنان آويخته بود تا زمان هشام بن عبدالملک که آن را از آن جا فرود آورد و بعد از آن ناپديد شد .
و بالجمله ولادت به اين کيفيت و فضيلت از خصايص آن حضرت است ، چه اشرف بقاع ، حرم مکه است و اشرف مواضع حرم ، مسجد است و اشرف مواضع مسجد ، خانه کعبه است و احدي غير از اميرالمؤمنين در چنين مکاني متولد نشده و متولد نشد مولودي در روز جمعه ، سيد ايام ، در ماه رجب ، شهر الله الحرام در خانه کعبه ، بيت الله الحرام ، سواي اميرالمؤمنين (ع) ابوالأئمه الکرام عليه و علي اولاد افضل التحيه و الاف السلام .
    هذه من علاء احدي المعالي         و عــلي هذه فــقس ماسواها
    اي ســنايي به قـوت ايمان        مدح حيدر بگو پس از عثمان
    با مــديحش مــدايح مطلق         زهق الباطل است و جاء الحق
    در پس پرده آن چه بود آمد         اســــدالله درو جود آمـــد
    مالف في خرق القوايل  مـثله        الا الــن امــنته النبي محـمد
يا اباالحسن ! يا اميرالمؤمنين ! مي خواستم در آن مقام به ذکر چند حديثي از فضائل تو تبرّک جويم ، لکن کلام خليل بن احمد را به خاطر آوردم و با خود گفتم چه منقتبي بنويسم از کسي که دشمنانش پيوسته سعي مي کردند در خاموش کردن نور فضائل او و دوستانش را ياراي ذکر مناقب او نبود و از ترس اعدا و تقيه از دشمنان کتمان فضايل او مي نمودند ، با اين حال اين قدر از مناقب و فضايل آن نور عالم تاب بر مردم ظاهر شد که شرق و غرب عالم را فرا گرفت و دوست و دشمن به ذکر مدايحش رطب اللسان و عذب البيان گشتند .
        شهد الأنام بفضله حتي العدا        و افضل ماشهدت له الأعداء
    ابن شهر آشوب نقل کرد که اعرابيه را در مسجد کوفه ديدند که مي گفت : اي آن کسي که مشهوري در آسمان ها و مشهوري در زمين ها و مشهوري در آخرت ! سلاطين جود و جباريه زمان ، همت بر آن گماشتند که نور تو را خاموش کنند ، خدا نخواست و روشني آن را زيادتر گردانيد .
    گفتند : از اين کلمات چه کس را قصد کرده اي ؟ گفت : اميرالمؤمنين (ع) را . اين بگفت و از ديده ها غايب گشت .
    به روايات مستفيضه از شعبي روايت شده که مي گفت : پيوسته مي شنيدم که خطباي بني اميه بر منابر سبّ اميرالمؤمنين مي کردند و از براي آن حضرت بد مي گفتند ، با اين حال گويا کسي بازوي آن جناب را گرفته و به آسمان مي برد و رفعت و مرتبت او را ظاهر مي نمود و نيز مي شنيدم که پيوسته مدايح و مناقب اسلاف و گذشتگان خويش را مي نمودند و جيفه را ظاهر مي کردند که بدي و عفونت آن ها بيشتر مي شد .
    يا اباالحسن !يا اميرالمؤمنين ! بأبي انت و امي ، فضائل تو را هيچ بيان و زبان برنسنجد و در هيچ باب و کتاب در نگنجد و چگونه توان کلمات الله و نعمه الله را احصا کرد :« و إن تعدّوا نعمه الله لا تحصوها » و في الحقيقه فضايل تو را احصا نمودن آب دريا را به غرفه پيمودن است .
    کتاب فضل تو را آب بحر کافي نيست        که تر کني سر انگشت و صفحه بشماري
    تعالــيت عــن مدح فابلـــغ خاطب       بمـــدحک بـــين النـاس اقصر قاصـر
    اذا طـاق قـوم في المشاعر و الصـــفا       فـــقبرک رکـــني طائفــو مــشاعري
    و ان ذخــــرالاقــوام نســک عباده        فـــحبک اوفـي عـــدتي و ذخـــائري
    و در چنين روزي (سنه 387 هـ ) وفات کرد امير نوح ساماني و بعد از او پسرش منصور به جاي وي نشست و در سنه 389 هـ وفات کرد و دولت سامانيان منقرض شد .

شب سیزدهم
نمازش ده رکعت است ، در هر رکعت حمد و العاديات و در دوم حمد و تکاثر و بدان که مستحب است در هر يک از ماه رجب و شعبان و رمضان آن که در شب سيزدهم هر يک از اين سه ماه ، دو رکعت نماز بگذارند ؛در هر رکعت ، حمد و يس و تبارک الملک و توحيد را بخوانند و در شب چهاردهم ، چهار رکعت به دو سلام به همين کيفيت و در شب پانزده شش رکعت به سه سلام به همين کيفيت .
از حضرت صادق روايت شده که هر که چنين کند ، جميع فضيلت اين سه ماه را بيابد و جميع گناهانش آمرزيده شود ، به غير از شرک .

روز دوازدهم
در اين روز (سنه 32 هـ ) عباس بن عبدالمطلب عموي رسول خدا وفات کرد . عبدالله پسرش ، او را به خاک سپرد . قبرش با قبور ائمه بقيع در يک بقعه است .

شب دوازدهم
نمازش دو رکعت است به حمد و ده مرتبه آمن الرسول .
 
روز یازدهم
    در اين روز (سنه 271 هـ ) ولادت ابن انباري واقع شده و کثرت حفظ او در 10 ذيحجه گذشت .

[135400]

سلام
من بلدنیستم باسایت شماکارکنم خواهش می کنم به من بگوئید چگونه سوالهایم راودرکدام قسمت مطرح کنم هرکجامی روم از من نام ورمزرامی خواهد که من وارد می کنم اماوارد نمی شود ومی گوید رمزشمااشتباه است